+31(0) 6 45024643 info@simple-hearted.nl

De laatste tijd ben ik weer wat vaker ‘aan de wandel’. En dan met name ’s morgens rond een uur of half acht. Het voelt fijn voor mij om de dag te beginnen met een ochtendwandeling in de prachtige natuur.

Want hoe goed of slecht ik ook in mijn vel zit, ik zal de merels horen fluiten, de duiven horen koeren en de mussen horen tjilpen. Het maakt niet uit of ik me stikchagrijnig voel of superblij, ik zal de dieproze hortensia’s bewonderen, de witte rozen roemen en het kleine blauwe vergeet-me-nietje respecteren voor haar lef om tussen de straatstenen te groeien en te bloeien. Wat mijn stemming ook is, de geur van de rozen en lavendel zal ik dankbaar genietend opsnuiven en ik zal vrijwel elk dier begroeten, meestal met iets in de zin van ‘goeiemorgen, wat ben jij mooi!’

Zo was ik ook een aantal dagen geleden aan het wandelen. Mijn stemming was niet superfijn maar ook niet echt slecht te noemen. Ik beleefde enkele gelijksoortige situaties als die ik je zojuist heb geschetst. Tegelijkertijd was ik er niet helemaal bij met mijn gedachten. Mijn gedachten hielden zich op dat moment bezig met het leven en met de dood. Dat niemand van ons weet op welke dag en welk uur het Leven ons toe zal fluisteren dat het tijd is om te gaan. Ik dacht aan mensen die zich slachtoffer voelen en  denken dat ze zelf geen verschil kunnen maken, geen keuzes hebben. Wat als aan het einde van hun leven blijkt dat ze slechts slachtoffer waren van hun eigen gedachten en alle keuze hadden? Ik dacht ook aan mezelf. Zou ik klaar zijn om te gaan? Zou ik achterom kunnen kijken naar mijzelf, mijn leven en alle gemaakte keuzes om vervolgens te besluiten dat ik er goed aan heb gedaan?

Terwijl ik zo aan het mijmeren was viel mijn oog op een vlinder. Ze lag roerloos op de straatstenen, haar prachtige vleugeltjes voorgoed dichtgevouwen. Haar dag en tijd was gekomen, het Leven had haar toegefluisterd dat het tijd was om te gaan. Ik heb het diertje voorzichtig opgepakt en tussen het gras en de bloemen neergelegd. Dat voelde voor mij als een fijnere plek voor zo’n prachtige vlinder.

Vanaf het moment dat ik dit diertje trof, is het in mijn gedachten gebleven. In de dagen die volgden ontstond er een verhaal in mijn hoofd. Een verhaal over de laatste ogenblikken van een vlinder en hoe zij terugkijkt op haar leven. Een verhaal met een boodschap. Een verhaal dat ik uit liefde met je zal delen.

‘Het is tijd om te gaan…’ fluistert het Leven zacht tegen de vlinder. ‘Asjeblieft, nog heel even.’ fluistert de vlinder terug. Het Leven glimlacht begrijpend en knikt toestemmend.

Dankbaar kijkt de vlinder achterom en ze ziet zichzelf weer als een piepklein zwart rupsje, veilig verscholen in haar prachtig groen gekleurde eitje. Ze weet nog goed hoe ze steeds nieuwsgieriger werd naar de wereld buiten haar eitje. Toch was ze wel een beetje bang, want ze had geen flauw idee wat haar te wachten stond, maar haar nieuwsgierigheid, verlangen en vertrouwen waren sterker dan haar angst.

Eenmaal uit haar eitje gekropen ging er letterlijk en figuurlijk een wereld voor haar open! Ze zag de stralend blauwe lucht vol zilverwitte wolken en ze voelde de warme stralen van de gouden zon. En oh wat een feest, samen met haar broertjes en zusjes bevond ze zich in een gebied vol grote brandnetels, eten in overvloed! Jammie!!!

En gegeten, dat heeft ze! Dagen en weken achtereen at ze haar buikje helemaal vol met brandnetelblad en iedere hap smaakte even lekker als die allereerste hap. Wat had het rupsje het naar haar zin, ze was zo blij! En hoe meer ze at, hoe groter ze groeide. Niet alleen qua formaat, het rupsje merkte dat er ook een verlangen met haar meegroeide. Een verlangen om die stralend blauwe lucht van dichterbij te kunnen zien en om van bloem naar bloem te kunnen dansen! Ja, ze wilde vliegen!

Ook haar dagen als vlinderpop kan de vlinder zich nog goed herinneren. Ze voelt weer de warmte en geborgenheid die haar cocon haar gaf. Ze ziet weer voor zich hoe ze in haar warme cocon nieuwsgierig verlangde naar de dag dat ze haar vleugels uit zou spreiden. Maar…. als pop had ze ook zo haar momenten dat ze het allemaal even niet meer goed wist. Ja, ze heeft ook haar momenten gekend waarop haar rotsvaste vertrouwen even niet zo rotsachtig aanvoelde. Die momenten voelden donker en koud, ook al was haar cocon warm en veilig. Want, als rups wist ze precies wie ze was, hoe haar leven in elkaar zat en waar ze aan toe was. Maar wie was ze nu eigenlijk (aan het worden)? En zou ze er wel goed aan doen om te willen vliegen?

Ja, de vlinderpop heeft zo haar momenten gekend die donker en koud aanvoelden. Maar ondanks die momenten bleef ze nieuwsgierig en verlangend om te kunnen vliegen. Vertrouwend op zichzelf en de goede intenties van het leven.

En zo kwam uiteindelijk de dag dat ze als een prachtig gekleurde jonge vlinder uit de pop tevoorschijn kwam. Ze weet nog goed hoe ze zich moeizaam uit haar cocon wurmde om vermoeid tot de ontdekking te komen dat haar vleugels helemaal verfrommeld en gekreukt waren. Gelukkig had haar vertrouwen haar niet in de steek gelaten en geduldig toonde ze haar nieuw verworven vleugels aan de zon en de wind. De warmte van de zon en de streling van de wind zorgden ervoor dat haar vleugels op exact de goede manier droogden en in model plooiden.

En toen kwam het magische moment waarop de wondermooie jonge vlinder haar vleugels voor de allereerste keer spreidde en ze zich dansend tussen de mooiste bloemen begaf. Datgene, wat ooit een droom was, was nu haar werkelijkheid! Sierlijk en elegant bewoog ze door de lucht, vol trots gedragen door de wind en bejubeld door de zon, zichzelf volledig onbewust van haar eigen schoonheid. En zo danste de vlinder haar verdere leven van bloem naar bloem, dag na dag. Met een hart zo zuiver als kristal, gevuld met liefde, dankbaarheid en blijdschap. En elke keer opnieuw werd ze vol trots gedragen door de wind en bejubeld door de zon.

En, heb je er goed aan gedaan?’ vraagt het Leven aan de vlinder. De vlinder kijkt het Leven aan en glimlacht. ‘Ja, ik heb er goed aan gedaan, om mijzelf te vertrouwen en om te geloven in Jouw goede intenties. Het is goed zo en ik ben nieuwsgierig naar het volgende avontuur!’ Vervolgens verlaten de vlinder en het Leven deze wereld van alledag, gezamenlijk en vol vertrouwen, een nieuw avontuur tegemoet.

Haar naam was Atalanta, Machtige Jagerin.
Haar macht bestond uit het nieuwsgierig najagen van haar dromen vanuit een diep en intens verlangen, een onverwoestbaar zelfvertrouwen en een rotsvast geloof in de goede bedoelingen van het Leven.